Verhaal
KNO-arts Jan Willem over de ontwikkeling van het Flevoziekenhuis: ‘Dat gevoel van samen iets opbouwen zit er nog steeds in’
Het Flevoziekenhuis heeft tegenwoordig een ruime hal met veel licht, bakstenen muren en een uitstraling die volgens Jan Willem Bok bijna meer aan een hotellobby doet denken dan aan een ziekenhuis. Voor de KNO-arts is het een vertrouwd beeld. Hij werkt er inmiddels ruim 25 jaar, maar herinnert zich nog goed hoe anders het ziekenhuis eruit zag toen hij in 2000 begon.
Dit jaar bestaat het Flevoziekenhuis 35 jaar. In 1991 verhuisde het Burgerziekenhuis uit Amsterdam naar Almere en ging het verder onder de naam Flevoziekenhuis. Sindsdien veranderde er veel, zowel binnen het ziekenhuis als in de stad. 1Almere blikt samen met medewerkers die al vele jaren in het ziekenhuis werken terug op die ontwikkelingen.
“Het was klein en gemoedelijk. Ik kwam uit een academisch ziekenhuis in Leiden, waar alles enorm groot was. Hier hadden we een kleine poli met twee spreekkamers en een kleine behandelkamer.” Op 1 januari 2000 begon hij als KNO-arts in het Flevoziekenhuis.
Groei
Hij kwam terecht in een ziekenhuis dat nog volop in ontwikkeling was. “Je moet je voorstellen: iedereen kende elkaar. Als je hier begon, werd je door een collega meegenomen langs alle afdelingen om kennis te maken.” Ook zijn eigen vakgroep groeide flink. “Ik kwam erbij als derde KNO-arts. Nu zijn we met zeven.”
Waar vroeger de namen van alle zestig specialisten nog in een kolom van het personeelsblad pasten, werken er nu ongeveer 150 medisch specialisten en in totaal 2000 medewerkers. “Dat kleine en jonge, dat pioniersgevoel, zit nog steeds in dit ziekenhuis. Terwijl de stad enorm groot is geworden.”
Ronde tafels
Bij de nieuwbouw in 2009 werd veel aandacht besteed aan de manier waarop patiënten het ziekenhuis ervaren. Bok noemt de spreekkamers van de KNO-afdeling als voorbeeld. “Wij hadden geleerd dat gesprekken beter verlopen als mensen rond een tafel zitten. Je zit dan meer samen rond het probleem.”
‘Ik zie je, ik zorg voor je’
De slogan van het Flevoziekenhuis vat voor hem goed samen hoe het ziekenhuis wil werken. “Dat moet niet alleen een slogan zijn. Het gaat erom dat je elkaar echt ziet. Patiënten, collega’s, iedereen.”
Na 25 jaar kijkt hij vooral met trots terug. “Toen ik hier kwam, was het klein en knus. Nu zijn we driemaal zo groot en professioneler. Maar die jonge geest, dat gevoel van samen iets opbouwen, zit er nog steeds in.”
Tekst: Maud Sips Bul, 1Almere
Wat ons raakt en beweegt
